... 1 στις 3 γυναίκες κάποια στιγμή στη ζωή της θα αντιμετωπίσει σωματική, ψυχολογική ή σεξουαλική βία από τον σύντροφό της-1 στις 5 γυναίκες θα πέσει θύμα βιασμού ή απόπειρας βιασμού-Δεν είσαι η Μόνη...Δεν είσαι Μόνη....-24ωρη Γραμμή SOS 15900- Συμβουλευτικό Κέντρο Υποστήριξης Γυναικών Θυμάτων Βίας Δήμου Θηβαίων

Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017

Λώρη Κέζα:Η δημοσιογράφος που καλείται να δώσει εξηγήσεις για άρθρο της με θέμα την καταπίεση των γυναικών στο Ισλάμ και τον σεβασμό στη διαφορετικότητα

Εξηγήσεις σχετικά με το άρθρο της στο ΒΗmagazino (ημερ. δημοσίευσης Κυριακή 17/1/16) καλείται να δώσει η Κέζα Λώρη-Γεωργία. Η δημοσιογράφος δέχτηκε κλήση για προκαταρκτική εξέταση από το Τμήμα Αντιμετώπισης Ρατσιστικής Βίας της Διεύθυνσης Ασφάλειας Αττικής, έπειτα από μήνυση που υπεβλήθη από το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι και της Ένωσης Ουμανιστών Ελλάδας.
Το άρθρο της με τίτλο «Το στίγμα της ανθρωπότητας» (Γιατί υπάρχει ανοχή στην καταπίεση των γυναικών στον μουσουλμανικό κόσμο;) θεωρήθηκε ότι παραβιάζει τα όσα προβλέπονται στον Νόμο 4285/2014 (ΦΕΚ, Αρ. Φύλλου 191).
Αδιανόητη δίωξη της δημοσιογράφου Λώρης Κέζα (εικόνες)
 Ο νόμος αυτός λέει τα εξής:
1. Όποιος με πρόθεση, δημόσια, προφορικά ή δια του τύπου, μέσω του διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, υποκινεί, προκαλεί, διεγείρει ή προτρέπει σε πράξεις ή ενέργειες που μπορούν να προκαλέσουν διακρίσεις, μίσος ή βία κατά προσώπου ή ομάδας προ - σώπων, που προσδιορίζονται με βάση τη φυλή, το χρώ - μα, τη θρησκεία, τις γενεαλογικές καταβολές, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή, το σεξουαλικό προσανατολισμό, την ταυτότητα φύλου ή την αναπηρία, κατά τρόπο που εκθέτει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη ή ενέχει απειλή για τη ζωή, την ελευθερία ή τη σωματική ακεραιότητα των ως άνω προσώπων, τιμωρείται με φυλάκιση τριών (3) μηνών έως τριών (3) ετών και με χρηματική ποινή πέντε έως είκοσι χιλιάδων (5.000 - 20.000) ευρώ.
Πέρα από το γεγονός ότι πρόκειται για ένα άρθρο γνώμης, η συγκεκριμένη δίωξη της δημοσιογράφου θέτει σοβαρά ερωτήματα στο πάντα επίκαιρο θέμα της ελευθεροτυπίας και των διαχρονικών προσπαθειών επιβολής περιορισμών στον τρόπο έκφρασης των δημοσιογράφων. Στο άρθρο της η Κέζα Λώρη-Γεωργία μίλησε για τη θέση της γυναίκας στον μουσουλμανικό κόσμο, δίνοντας έμφαση στο αν πρέπει να σεβόμαστε -άρα να αποδεχόμαστε- τη διαφορετικότητα μιας κοινωνίας, όταν ο τρόπος λειτουργίας αυτής έρχεται σε σύγκρουση με αυτό που λέμε προάσπιση των ατομικών ελευθεριών -και κατ’ επέκταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για τα οποία έχει χυθεί άπλετο αίμα στη Δύση. Στο τέλος του άρθρου, η δημοσιογράφος παίρνει μια ξεκάθαρη θέση. Εκφράζει μια άποψη. Μια τεκμηριωμένη άποψη. Θα πρέπει να διωχθεί γι’ αυτό;
 Αδιανόητη δίωξη της δημοσιογράφου Λώρης Κέζα (εικόνες)
Η ίδια πήρε θέση μετά την κλήση της για προκαταρκτική εξέταση, επισημαίνοντας:
Όσες φορές και να συρθώ στα δικαστήρια, τα ίδια θα λέω: η καταπίεση της γυναίκας στον ισλαμικό κόσμο είναι ντροπή της ανθρωπότητας, όσο ντροπή ήταν η σκλαβιά στην αρχαία Αθήνα και τις βαμβακοφυτείες. Κανένας σεβασμός σε καμία καταπίεση.
Ακολουθεί αυτούσιο το «επίμαχο» δημοσίευμα...
Υπάρχει δυσκολία συνεννόησης εκεί που η μπούρκα συναντά τη μίνι φούστα. Το ζήτημα ανέκυψε στην επικαιρότητα λόγω της «καταιγίδας της Κολωνίας», δηλαδή μετά τις ομαδικές σεξουαλικές επιθέσεις μεταναστών σε Γερμανίδες το βράδυ της Πρωτοχρονιάς. Ας αφήσουμε τους αριθμούς και τα γεγονότα για να αντιμετωπίσουμε δύο διαφορετικά συστήματα συμβίωσης ανδρών και γυναικών, για να αντιμετωπίσουμε από τη μία τον δυτικό κόσμο και από την άλλη τον μουσουλμανικό. Δεν έχουμε δικαίωμα να πούμε ότι το ένα σύστημα είναι υποδεέστερο του άλλου. Αν το κάνουμε, θα κατηγορηθούμε για υπεροψία και ρατσισμό.

Και στα δύο συστήματα υπάρχουν ηθικοί κώδικες που καθορίζουν τη θέση της γυναίκας. Ο μουσουλμανικός κόσμος καταπιέζει τη γυναίκα με ανήκουστες πρακτικές. Ανήκουστες για τον δυτικό κόσμο. Για να εργαστεί μια γυναίκα πρέπει να πάρει άδεια από τον σύζυγο. Ο σύζυγος απολαμβάνει την πολυγυνία, ενώ οι γυναίκες οφείλουν να μοιραστούν τον άνδρα με όσες εκείνος κρίνει, έως τέσσερις. Η γυναίκα δεν έχει δικαίωμα να ταξιδέψει ή να κυκλοφορήσει στον δρόμο χωρίς άνδρα συγγενή. Υποχρεούται να καλύπτει το σώμα, ενίοτε και το πρόσωπο.
Αυτές τις πρακτικές καλούμαστε να τις σεβαστούμε ως κώδικες μιας διαφορετικής κοινωνίας. Δεν υπάρχει αντικειμενικό κριτήριο για να πούμε ότι μια πρακτική είναι λάθος εντός του συστήματος όπου εφαρμόζεται. Αλλωστε, ποιος θα κρίνει ένα σύστημα καλύτερα από το σύστημα αυτό καθαυτό; Αν αποδεχτούμε όλα αυτά τα ωραία και ανοιχτόμυαλα, οφείλουμε να δεχτούμε ως σωστές όλες τις πρακτικές που αναδείχτηκαν από όλα τα κοινωνικά συστήματα. Πάμε, λοιπόν, εκατό χρόνια πίσω και να πούμε ένα μεγάλο «μπράβο» στον δυτικό κόσμο, ο οποίος δεν προέβλεπε τη συμμετοχή των γυναικών στις εκλογές. Πάμε πίσω για να πούμε ένα «μπράβο» για την ελληνική θεσμοθετημένη πρακτική της προίκας. Πάμε πίσω για να πούμε ένα «μπράβο» στα δύο μισθολόγια και στις χαμηλότερες αμοιβές των γυναικών.
Αλλάζουμε πεδίο. Αποδεχτήκαμε, λοιπόν, ότι κάθε πολιτισμός κρίνεται μέσα από τους δικούς του κανόνες. Αρα ήταν πολύ σωστοί οι νόμοι του Δράκοντα στην αρχαία Αθήνα, οι νόμοι που επέτρεπαν τη δολοφονία σκλάβου από τον αφέντη. Η δουλεία με βάση τη σχετικότητα του πολιτισμού είναι μια αποδεκτή πρακτική. Κατόπιν να διαβάσουμε την «Καλύβα του μπαρμπα-Θωμά». Ας μη γίνουμε υστερικοί με τις βαμβακοφυτείες, με το μαστίγωμα των μαύρων, ας μη φρίττουμε με τις απαγωγές και την εμπορία ανθρώπων από την Αφρική. Και αυτά ανθρώπινες πρακτικές είναι, οι οποίες προέκυψαν από έναν πολιτισμό, μια ορισμένη ιστορική στιγμή.
Οι Αθηναίοι του Περικλή και οι Νότιοι της Αμερικής είχαν πλείστα όσα επιχειρήματα για να αποδείξουν ότι η σκλαβιά είναι κοινωνική επιλογή. Μια επιλογή που αντιμετωπίζει ανθρώπους ως κατώτερους των άλλων λόγω της οικογενειακής καταγωγής ή λόγω χρώματος. Μια επιλογή που περιορίζει τις ελευθερίες και καταπατά αυτά που αποκαλούμε ανθρώπινα δικαιώματα. Στην περίπτωση που νιώσουμε την ανάγκη να καταδικάσουμε αυτές τις μορφές σκλαβιάς, θα πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί υπάρχει ανοχή στην καταπίεση των γυναικών στον μουσουλμανικό κόσμο. Ναι, είναι ένα άλλο σύστημα, ναι είναι σεβαστό στο σύνολο, με την Ιστορία, με τις γενικές αρχές, πλην όμως υπάρχει στρέβλωση. Η θέση των γυναικών στην ισλαμική κοινωνία είναι ολωσδιόλου ατιμωτική για την ανθρωπότητα.
Υπάρχει μια απαίτηση της πολιτικής ορθότητας να σεβόμαστε τον μουσουλμανικό κόσμο όπως είναι. Να σεβόμαστε δηλαδή την κοινωνία που γαλουχεί τον άνδρα ώστε να βλέπει ως ατιμασμένες όποιες γυναίκες δεν ακολουθούν τους προκαθορισμένους κανόνες. Να σεβόμαστε την κοινωνία που ανέχεται οι άνδρες να πασπατεύουν και να χουφτώνουν χάρη στη ρατσιστική γενίκευση «όλοι οι αλλοδαποί είναι καλοί». Οχι, λοιπόν, κανένας σεβασμός για καμία κοινωνία που προάγει και ενθαρρύνει την καταπίεση.

Δεν υπάρχουν σχόλια: