... 1 στις 3 γυναίκες κάποια στιγμή στη ζωή της θα αντιμετωπίσει σωματική, ψυχολογική ή σεξουαλική βία από τον σύντροφό της-1 στις 5 γυναίκες θα πέσει θύμα βιασμού ή απόπειρας βιασμού-Δεν είσαι η Μόνη...Δεν είσαι Μόνη....-24ωρη Γραμμή SOS 15900- Συμβουλευτικό Κέντρο Υποστήριξης Γυναικών Θυμάτων Βίας Δήμου Θηβαίων

Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2019

Wonder Crew: Οι κούκλες που «επιτρέπουν» στα αγόρια να εκδηλώσουν τα συναισθήματά τους!

Πολλά έχουν γραφτεί για το πώς τα αγόρια δε διδάσκονται τη γλώσσα του συναισθήματος. Σε μια προσπάθεια να μετατραπούν σε «ισχυρούς» άνδρες, στην πραγματικότητα στερούνται συναισθημάτων. Μαθαίνουν συχνά, κυρίως από τους μπαμπάδες τους αλλά και μεταξύ τους, να θάβουν τα συναισθήματά τους, να ντρέπονται και να αποφεύγουν να εκδηλωθούν. Και, σύμφωνα με εκτεταμένη μελέτη της καθηγήτριας Βιολογίας του Πανεπιστημίου του Stanford, Judy Chu, τα αγόρια αρχίζουν να εκδηλώνουν δειλά δειλά τα συναισθήματά τους στην ηλικία των τεσσάρων ή πέντε ετών. Στο νηπιαγωγείο δηλαδή.
 Ευτυχώς, τουλάχιστον η ψυχοθεραπεύτρια Laurel Wider, έχει προνοήσει γι’ αυτήν την κατάσταση. Τι εννοούμε; Ότι εμπνεύστηκε και σχεδίασε τις κούκλες Wonder Crew αφότου ένας δάσκαλος είπε στον προσχολικής ηλικίας γιο της ότι «τα αγόρια δεν πρέπει να κλαίνε».
Ειδικότερα, πρόκειται για κούκλες που μπορούν να ντυθούν  πυροσβέστες, κατασκευαστές, αστροναύτες, rock stars και υπερήρωες - με ταιριαστά καπέλα, μάσκες και άλλα αξεσουάρ για τους ιδιοκτήτες τους. Αυτές οι κούκλες, λοιπόν, «συνδυάζουν την περιπέτεια μιας –γεμάτης δράση- φιγούρας με το συναίσθημα».
Σύμφωνα με τους ειδικούς, η φύση αυτής της κούκλας «τσαλακώνει» τα ένστικτα που καλλιεργούν τα αγόρια και τους «ξυπνάει» συναισθήματα με τέτοιο τρόπο, ώστε ίσως ένα είδωλο του Star Wars να μην μπορεί να το κάνει.Σκεφτείτε, δεν μπορείτε πραγματικά να αγκαλιάσετε ένα δράκο της Lego. Έτσι δεν είναι;
Εν τέλει, το προϊόν της Wider μιλάει από μόνο του. Και για όσους μπορεί να… μην πιάσουν αμέσως το μήνυμα, η εταιρεία σκέφτηκε την εξής ατάκα: «Τα αγόρια έχουν συναισθήματα. Ήρθε η ώρα να φανεί αυτό και μέσα από τα παιχνίδια τους».
www.all4mama.gr

Ραχάφ Μοχάμεντ: «Στη Σαουδική Αραβία οι γυναίκες είναι σκλάβες»

Αποτέλεσμα εικόνας για Ραχάφ Μοχάμεντ

Ηταν η τελευταία μέρα των διακοπών της οικογένειας αλ-Κουνούν, από τη Σαουδική Αραβία, στο Κουβέιτ. Μία από τις τέσσερις κόρες της οικογένειας, η 18χρονη Ραχάφ ξύπνησε πριν ξημερώσει, περπάτησε στις μύτες των ποδιών της για να μην ξυπνήσει τους υπόλοιπους, έκλεισε μέσω Ιντερνετ την πρώτη πτήση για Μπανγκόκ, μάζεψε τα πράγματά της όσο πιο αθόρυβα μπορούσε και βγήκε από το δωμάτιο του ξενοδοχείου στις 7 το πρωί χωρίς να γίνει αντιληπτή. Η Ραχάφ Μοχάμεντ ζούσε σαν σκλάβα, όπως θα πει αργότερα, όπως ζουν όλες οι γυναίκες στη Σαουδική Αραβία, «είτε είναι 60 χρόνων είτε 10». Δραπέτευσε για να γλυτώσει, για να ζήσει μία ζωή ελεύθερη, να σπουδάσει και να εργαστεί όπως κα όπου θέλει. Αρχικός της στόχος ήταν να φτάσει στην Αυστραλία, όπου έχουν καταφύγει και άλλες γυναίκες από τη χώρα της. 

Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή αν έχετε παρακολουθήσει την επικαιρότητα την τελευταία εβδομάδα. Οταν έφτασε στην Ταϊλάνδη, την περίμενε ένας άντρας που της είπε ψέμματα ότι ήταν αξιωματούχος της κυβέρνησης και ότι ήρθε να την βοηθήσει και της πήρε τα ταξιδιωτικά έγγραφα. Οταν είδε τον κλοιό να σφίγγει γύρω της και τους Ταϊλανδούς να την πλησιάζουν για να την στείλουν πίσω, η Ραχάφ κατάφερε να τρέξει σε ένα ξενοδοχείο μέσα στο αεροδρόμιο, όπου αμπαρώθηκε σε ένα δωμάτιο και ξεκίνησε έναν βομβαρδισμό αναρτήσεων στο Twitter και μηνύματα για την κατάστασή της στον ΟΗΕ και άλλες οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. 

Χάρη στη διεθνή συμπαράσταση από χιλιάδες αγνώστους, που έβλεπαν τις αναρτήσεις της, και την κινητοποίηση της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, η Ραχάφ γλύτωσε την απέλαση από την Ταϊλάνδη και αναζήτησε χώρα που θα της δώσει άσυλο. Κι ενώ η Αυστραλία δίσταζε και καθυστερούσε την απάντησή της, εμφανίστηκε, ως από μηχανής θεός, ο πρωθυπουργός του Καναδά Τζάστιν Τριντό και της παραχώρησε άσυλο στη χώρα του. 

Κουρασμένη αλλά πανευτυχής, η 18χρονη έφτασε στο Τορόντο το περασμένο Σάββατο, όπου την υποδέχθηκε η υπουργός Εξωτερικών της χώρας Κρίστια Φρίλαντ. «Αξιζε το ρίσκο γιατί δεν είχα τίποτα να χάσω. Στη Σαουδική Αραβία ήμουν μια σκλάβα», λέει η Ραχάφ Μοχάμεντ, (η οποία δεν χρησιμοποιεί πλέον το επίθετό της, αλ-Κουνούν, καθώς η οικογένειά της την έχει αποκληρώσει). Στην πρώτη της συνέντευξη επί καναδικού εδάφους, στην Toronto Star, η 18χρονη δήλωσε ότι στον Καναδά αισθάνεται μεν ασφαλής, «αλλά όχι 100%», γιατί όλοι ξέρουν ποια είναι. Δεν μπορεί να μην σκεφτεί το ενδεχόμενο να πρέπει να φυλάγεται όλη της την ζωή, γιατί οι Σαουδάραβες πιστεύουν ότι «ατίμασε» τον πατέρα της, την οικογένειά της και το ίδιο τους το κράτος. Τα αραβικά ΜΜΕ είναι γεμάτα αρνητικά δημοσιεύματα. «Αυτό είναι που φοβάμαι περισσότερο», λέει η ίδια. «Η ζωή μου είναι ένα παράδειγμα κάποιας που έχει ζήσει μέσα στην καταπίεση και έπρεπε να δραπετεύσει. Υπάρχουν όμως, πολλά κορίτσια που θέλουν να φύγουν. Πολλές φίλες μου είναι τώρα πρόσφυγες. Ομως, δεν το συνιστώ σε άλλες γυναίκες της Σαουδικής Αραβίας. Είναι πολύ επικίνδυνο για τη ζωή τους». 

Στη χώρα της Ραχάφ Μοχάμεντ, οι άντρες έχουν πλήρη δικαιοδοσία έναντι των γυναικών, οι οποίες δεν έχουν σχεδόν κανένα δικαίωμα. Μεταξύ άλλων, καμία γυναίκα δεν μπορεί να ταξιδέψει , να βγάλει διαβατήριο ή να παντρευτεί χωρίς την άδεια του κηδεμόνα της, πατέρα, αδελφού, συζύγου ή άλλου συγγενή τους. Η Ραχάφ, που έχει αποκηρύξει το Ισλάμ, δήλωσε ότι δεχόταν περισσότερες από 100 απειλές για τη ζωή της την ημέρα, για αυτό και έκλεισε τους λογαριασμούς της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μετά το αίσιο τέλος της περιπέτειάς της. Πλέον, ο Καναδάς της προσφέρει προστασία και η 18χρονη ανυπομονεί να ζήσει τη νέα της ζωή, να σπουδάσει πολιτικός μηχανικός και να εργαστεί, όπως ονειρευόταν όταν ήταν εγκλωβισμένη σε ένα από τα πιο καταπιεστικά προς τις γυναίκες καθεστώτα του πλανήτη. text Σύντροφοι, αυτοί που τυπώνουν αφίσες με απειλές, είναι οι ίδιοι που είχαν βγει στο κυνήγι μνημονιακών. Μόνο που τότε ήταν αγωνιστές, ενώ τώρα είναι φασίστες 

www.protagon.gr


Οι παιδικές ζωγραφιές αποδεικνύουν ότι ο κόσμος μας (επιτέλους) αλλάζει!

Αποτέλεσμα εικόνας για Οι παιδικές ζωγραφιές αποδεικνύουν ότι ο κόσμος μας (επιτέλους) αλλάζει!
Εάν ζητούσατε από ένα μικρό παιδί πριν από 50 χρόνια να ζωγραφίσει μια εικόνα ενός επιστήμονα, περίπου στο 99% των σχεδίων θα απεικονίζονταν άνδρες. Ζητήστε από τα παιδιά να κάνουν το ίδιο σχέδιο σήμερα και σχεδόν το ένα τρίτο των ζωγραφιών θα απεικονίζουν γυναίκες.
Αυτή η αλλαγή  μέσα στις δεκαετίες καταγράφηκε σε μια νέα μελέτη που εξέτασε πώς τα παιδιά αναπτύσσουν φυλετικά στερεότυπα γύρω από την επιστήμη.

Γιατί τα σημερινά παιδιά ζωγραφίζουν και γυναίκες επιστήμονες;

Η μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Child Development, εξέτασε 78 διαφορετικές μελέτες που αφορούσαν πάνω από 20.000 παιδιά, από το 1966 έως το 2016. Διαπίστωθηκε ότι τα σημερινά παιδιά, είναι πιθανότερο να απεικονίσουν έναν επιστήμονα ως γυναίκα.
Ο David I. Miller, επικεφαλής επιστήμονας στη μελέτη και υποψήφιος διδάκτωρ στην ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο Northwestern, δήλωσε στο CNN ότι τα νέα αυτά δεδομένα αποτελούν μια αντανάκλαση τόσο της αύξησης των γυναικών στην επιστήμη, όσο και της αύξησης των γυναικών που εκπροσωπούν την επιστήμη στα Μ.Μ.Ε. και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
«Βλέπουμε περισσότερες γυναίκες να αποκτούν πτυχία στις φυσικές επιστήμες», δήλωσε ο Miller, η έρευνα του οποίου σημειώνει ότι από το 1960 το ποσοστό των γυναικών που απασχολούνται ως επιστήμονες στις ΗΠΑ "αυξήθηκε από 28% σε 49% στη Βιολογία, από 8% σε 35% στη Χημεία και από 3% σε 11% στη Φυσική και την Αστρονομία. "
Τόσο η ανάδειξη όσο και η προβολή γυναικών επιστημόνων σε περιοδικά,τηλεόραση και ταινίες, επίσης παίζουν ρόλο.
Αποτέλεσμα εικόνας για Οι παιδικές ζωγραφιές αποδεικνύουν ότι ο κόσμος μας (επιτέλους) αλλάζει!


Ο Μίλερ ανέφερε ταινίες όπως το "Αφανείς Ηρωίδες-Hidden Figures", που καταπιάνεται με την αληθινή ιστορία τριών Αφροαμερικανίδων που υπήρξαν από τους βασικούς πρωταγωνιστές της αποστολής της NASA στο φεγγάρι, ως παράδειγμα της ποπ κουλτούρας που αναδιαμορφώνει τις αντιλήψεις των παιδιών για τα φυλετικά πρότυπα στην επιστήμη, καθώς και την αύξηση των εικόνων γυναικών επιστημόνων σε παιδικά περιοδικά όπως το Highlights.
Ο Μίλερ δήλωσε ότι στη δεκαετία του 1960 μόνο το 13% των επιστημόνων αφορούσε γυναίκες στο Highlights ενώ σήμερα το ποσοστό αυτό αγγίζει περίπου το 44%.
«Τα παιδιά σχηματίζουν αντιλήψεις από αυτά που βλέπουν», πρόσθεσε.


Αποτέλεσμα εικόνας για Οι παιδικές ζωγραφιές αποδεικνύουν ότι ο κόσμος μας (επιτέλους) αλλάζει!


Τα πράγματα αλλάζουν καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν

Αλλά τα πράγματα μεταβάλονται ελαφρώς καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν. Η έρευνα έδειξε επίσης ότι καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν και φτάνουν στο γυμνάσιο, είναι πιο πιθανό να επιστρέψουν στην απεικόνιση των επιστημόνων ως ανδρών.

Έρχεται το τέλος της μαντίλας στο Ιράν; Οι αναφορές για δημοψήφισμα και ο φόβος των γυναικών


To 1979 με το τέλος της Ιρανικής Επανάστασης και την εγκαθίδρυση της Ισλαμικής Δημοκρατίας, ο Αγιατολά Χομεϊνί δήλωσε πως οι γυναίκες θα πρέπει να τηρούν τον ενδυματολογικό κώδικα που υπαγορεύει το Ισλάμ. Η τοποθέτησή του αυτή προκάλεσε μεγάλες διαδηλώσεις και η κυβέρνηση προχώρησε σε διευκρινήσεις υποστηρίζοντας πως ο δήλωση του ανώτατου ηγέτη δεν ήταν παρά μια «συμβουλή». Τελικά όμως το hijab, δηλαδή η μαντίλα που φορούν οι γυναίκες σε πολλές μουσουλμανικές χώρες, έγινε υποχρεωτικό το 1980 για όσες γυναίκες κατείχαν δημόσια αξιώματα ή εργάζονταν στη δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα ενώ το 1983 έγινε υποχρεωτικό για όλες τις γυναίκες.
Τώρα, για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, η κυβέρνηση φαίνεται πως ίσως να εξετάζει τη διενέργεια δημοψηφίσματος για την κατάργηση ή μη της υποχρέωσης των γυναικών να φοράνε μαντίλα.  Η δήλωση ήρθε από τον υπουργό και αντιπρόεδρο της Βουλής Ali Motahari,  εν μέσω των διαρκών συνεχιζόμενων εντάσεων, διαδηλώσεων και συλλήψεων γυναικών και ακτιβιστών γενικότερα που δραστηριοποιούνται έντονα ζητώντας την κατάργηση της μαντίλας.
Ο Motahari έσπευσε βέβαια να συμπληρώσει πως ελπίζει «οι πολίτες να ψηφίσουν υπέρ του νόμου» που καθιστά υποχρεωτική τη μαντίλα ενώ μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει γνωστό εάν η δήλωση αυτή αποτελεί μία επίσημη πρόταση προς τα αρμόδια όργανα άσκησης εξουσίας στο Ιράν ή εάν είναι ήδη κάτι που συζητείται. 
Σύμφωνα πάντως μεμια έρευνα που είχε δώσει το 2018 στη δημοσιότητα ο πρόεδρος του Ιράν, Ρουχανί το 49% των ερωτηθέντων δήλωνε πως δεν θα πρέπει η κυβέρνηση και το κράτος να υπαγορεύουν στις γυναίκες πώς θα ντύνονται. Η σχετική μελέτη μάλιστα σύγκρινε στοιχεία του 2006, 2007, 2010 και 2014 και φάνηκε πως τα ποσοστά αυτά έχουν αυξηθεί. Επίσης βέβαια το 2014 ένα 35% ήθελε οι γυναίκες να φοράνε  chādor!
chādor!

Το κίνημα #MyStealthyFreedom

Το κίνημα #MyStealthyFreedomπου δραστηριοποιείται υπέρ της κατάργησης του hijab τοποθετήθηκε μέσω της ιδρύτριας της Mahih Alinejad που εξέδωσε μια ανακοίνωση υπό τον τίτλο «Θα είναι αυτό το τέλος του hijab στο Ιράν;».
Όπως τονίζει το κίνημα υπέρ της κατάργησης κερδίζει διαρκώς έδαφος στη χώρα «Οι γυναίκες είναι όλο και πιο γενναίες και καθημερινά επιδίδονται δημόσια σε πράξεις ανυπακοής» και στις διαδηλώσεις τα μέλη του κινήματος ζητούν τον διαχωρισμό θρησκείας και κράτους. Σε αυτή την δυναμική που αναπτύσσει το κίνημα αποδίδει η Alinejad τη δήλωση περί δημοψηφίσματος Αν και δεν τοποθετείται ανοιχτά, υπέρ ή κατά του δημοψηφίσματος αναφέρει με νόημα «Υπουργός προτείνει τη διενέργεια δημοψηφίσματος για τις μαντίλες  τη στιγμή που οι γυναίκες που διαδηλώνουν, τις σχίζουν και φωνάζουν ”τα δικαιώματά μας δεν γίνεται να αποφασίζονται από άλλους”». 
Το κίνημα #MyStealthyFreedom ξεκίνησε το 2014 από τη δημοσιογράφο Mahih Alinejad η οποία είναι ιρανικής καταγωγής αλλά ζει σε ΗΠΑ και Ηνωμένο Βασίλειο. Μέσω του της σελίδας του στο Facebook που αριθμεί πλέον 1εκατ. ακολούθους, προωθούνται οι δράσεις γυναικών στο Ιράν που αντιδρούν στην επιβολή της μαντίλας και ανεβάζουν φωτογραφίες χωρίς αυτήν της «Δευτέρες της Ελευθερίας». Βέβαια η πιο τολμηρή δράση του κινήματος είναι αυτή που χιλιάδες γυναίκες αναλαμβάνουν στους δρόμους όταν διαδηλώνουν και βγάζουν δημόσια να τις μαντίλες, υπό τον κίνδυνο να συλληφθούν ή ακόμη και να ξυλοκοπηθούν.

Ο φόβος για το δημοψήφισμα

Σε κάθε περίπτωση πάντως το 49% δεν αρκεί για την κατάργηση του hijab και δικαίως πολλές και πολλοί βγήκαν ήδη στους δρόμους διαδηλώνοντας κατά μιας πιθανής διεξαγωγής δημοψηφίσματος, φοβούμενοι πως τα αποτελέσματα δεν θα θετικά. Είτε επειδή δεν εμπιστεύονται τα συντηρητικά στοιχεία της ιρανικής κοινωνίας είτε επειδή φοβούνται ότι οι διαδικασίες θα είναι αδιαφανείς. 
Δεν είναι όμως και λίγες εκείνες οι γυναίκες που αντιδρούν, υποστηρίζοντας πως δεν είναι δυνατόν άνδρες ψηφοφόροι να αποφασίζουν πως θα πρέπει να ντύνεται μια γυναίκα. 
Σημειώνεται πως η παραβίαση του νόμου επισύρει πρόστιμο 12.000 ριαντ και ποινή φυλάκισης δύο ετών αν και όταν το 2013 ανήλθε στην εξουσία ο πιο προοδευτικός Ρουχανί, υποστήριξε πως δεν είναι στις αρμοδιότητες της αστυνομίας να μεριμνά για την εφαρμογή των θρησκευτικών νόμων.
Βέβαια το 2018 ένα βίντεο στο οποίο μια γυναίκα ξυλοκοπείται άγρια από τις μαυροφορεμένες γυναίκες αυτού σώματος, επειδή κατά την άποψή τους δεν φορούσε σωστά τη μαντίλα. Οι εικόνες προκάλεσαν διεθνή κατακραυγή και ο υπουργός Εσωτερικών διέταξε τη διενέργεια έρευνας.

Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2019

Stop domestic violence against women! - Council of Europe







 /www.europewatchdog.info

Καλλιρρόη Παρρέν, η δασκάλα από το Ρέθυμνο που κατήγγειλε την «δουλικήν υποταγήν της γυναικός» και εξέδωσε την πρώτη φεμινιστική εφημερίδα


Σαν σήμερα, στις 15 Ιανουαρίου 1940, άφησε την τελευταία της πνοή μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του ελληνικού φεμινισμού και η πρωτοπόρος του γυναικείου κινήματος στην Ελλάδα, Καλλιρόη Παρρέν


Ήταν 9 Μαρτίου του 1887, όταν εκδόθηκε στην Ελλάδα η πρώτη γυναικεία εφημερίδα. Η «Εφημερίς των Κυριών» ήταν ιδέα της Καλλιρρόης Παρρέν, που υπήρξε μια από τις πρώτες Ελληνίδες φεμινίστριες. Εκείνη, επηρεασμένη από τον αγώνα των Σουφραζετών, δημιούργησε ένα έντυπο αποκλειστικά για κυρίες. Τη συγγραφική ομάδα συγκρότησαν γυναίκες του πνεύματος και της τέχνης, που επεδίωκαν μέσω της εφημερίδας, ίσα δικαιώματα στην εκπαίδευση και την εργασία. Η Παρρέν εκτός από εκδότρια, διεκδίκησε επάξια και τον τίτλο της πρώτης Ελληνίδας δημοσιογράφου, γράφοντας καυστικά κείμενα με το ψευδώνυμο «Εύα Πρενάρ» (αναγραμματισμός του επιθέτου της).

 «Η Ελληνίς δύναται να αναλάβη τον της αναπτύξεώς της αγώνα μόνη, χωρίς την συνδρομήν του ανδρός. Διότι ούτος αδιαφορεί και εν τω εγωισμώ του εν επιθυμεί και θέλει, την δουλικήν υποταγήν της γυναικός εις τα νεύματά του», έγραφε στο πρώτο φύλλο της εφημερίδας η ελληνίδα εκδότρια.... 

Η «Εφημερίς των Κυριών» στην αρχή ήταν εβδομαδιαία. Αργότερα έβγαινε δύο φορές το μήνα, μέχρι που το 1918 σταμάτησε να κυκλοφορεί και η Παρρέν εξορίστηκε στην Ύδρα, για τα πολιτικά της φρονήματα. Ήταν φανατική μοναρχική και αντιβενιζελική. Η γνωριμία της Καλλιρρόης Σιγανού με το δημοσιογράφο Ιωάννη Παρρέν Η Καλλιρρόη Σιγανού, που αργότερα έμεινε γνωστή με το επώνυμο Παρρέν, γεννήθηκε σε ένα χωριό του Ρεθύμνου το 1861. Σε ηλικία έξι χρόνων, ο πατέρας της Στυλιανός Σιγανός την πήρε από την Τουρκοκρατούμενη Κρήτη για να εγκατασταθούν στην Αθήνα. Έγινε πρόεδρος της Επιτροπής Κρητών Προσφύγων στην Αθήνα και φρόντισε η κόρη του να λάβει επιμελημένη μόρφωση. Η Καλλιρρόη πέρασε τα σχολικά της χρόνια στη Σχολή Σουρμελή στον Πειραιά και στη γαλλική Σχολή Καλογραιών. 

Προτομή της Καλλιρρόης Παρρέν στο Α' νεκροταφείο Αθηνών

Το 1878 αποφοίτησε από το Αρσάκειο, έχοντας πάρει το πτυχίο της δασκάλας. Τα δύο επόμενα χρόνια της τα πέρασε στην Οδησσό της Ρωσίας, ως διευθύντρια στο παρθεναγωγείο της ελληνικής κοινότητας. Επιστρέφοντας στην Αθήνα, γνώρισε τον Κωνσταντινοπολίτη δημοσιογράφο γαλλικής καταγωγής, Ιωάννη Παρρέν, τον οποίο και παντρεύτηκε. Ο άντρας της έγινε αργότερα ο ιδρυτής και ο πρώτος διευθυντής του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων. Εκείνος μάλιστα ήταν που την ενθάρρυνε να ακολουθήσει το επάγγελμα της δημοσιογραφίας και τη συνέστησε στους ανθρώπους του χώρου. «Παρακολουθούσα τας συζητήσεις των δημοσιογράφων και σιγά σιγά εξύπνησε μέσα μου και πάλιν ο πόθος να γράψω, όπως αυτοί, όχι μόνον για τον εαυτόν μου αλλά και για τους άλλους», έλεγε χρόνια μετά η πρωτοπόρος Καλλιρρόη Παρρέν.  ... 


www.mixanitouxronou.gr

We Believe: The Best Men Can Be | Βίντεο που προτρέπει τους άντρες να πουν όχι στη νοοτροπία του "μάγκα"

Για πόσο ακόμα θα επαρκεί η δικαιολογία "έτσι είναι οι άντρες" και "αγόρι είναι, μωρέ";
Το καλύτερο για τον άντρα είναι να μαθαίνει από μικρός ότι είναι οκ να μειώνει τις γυναίκες; Να τους σφυρίζει στο δρόμο ή να προσπαθεί να εξηγήσει τα λεγόμενά τους; Να προσβάλλει όποιον δεν είναι αρκετά "άντρας" και να χτυπάει άλλους άντρες "για πλάκα";
Στη νέα διαφήμιση η Gilette αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το μότο της "ό,τι καλύτερο για τον άντρα", με σκοπό να ενθαρρύνουν τους γονείς να δείχνουν στους γιους τους έναν καλύτερο δρόμο, και να βγάζουν τον καλύτερο εαυτό τους. 
Στην εποχή του #metoo, μια πολύ δυνατή διαφήμιση, υπενθυμίζει στους άντρες ότι πιστεύει σε αυτούς και στο καλύτερο μέσα τους, προτρέποντάς τους να στέκονται στο πλευρό και των γυναικών και των άλλων αντρών, γιατί "τα αγόρια που μας κοιτάνε σήμερα είναι οι άντρες του αύριο".
/jenny.gr


Υποτροφίες σε άνεργες γυναίκες από την ΧΕΝ Αθηνών


Η ΧΕΝ Αθηνών υποστηρίζει έμπρακτα τις άνεργες γυναίκες προσφέροντας τη δυνατότητα παροχής υποτροφιών για την παρακολούθηση των προγραμμάτων επιμόρφωσης και ανάπτυξης δεξιοτήτων που υλοποιεί.
Οι υποτροφίες χορηγούνται με βάση κοινωνικά και οικονομικά κριτήρια. 
Τα δικαιολογητικά που απαιτούνται είναι τα εξής:
– Εκκαθαριστικό σημείωμα της τελευταίας φορολογικής δήλωσης.
– Βεβαίωση ανεργίας.
– Πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης.

Τα δικαιολογητικά της υποψήφιας θα πρέπει να συνοδεύονται από τα στοιχεία επικοινωνίας (όνομα, τηλέφωνο) ενώ θα πρέπει να διευκρινίζεται για ποιο πρόγραμμα επιμόρφωσης/ δεξιοτήτων γίνεται η αίτηση και να αποστέλλονται ηλεκτρονικά στη διεύθυνση 
social@xen-athinon.gr με θέμα “Αίτηση για υποτροφία”.
Περίοδος αιτήσεων: 14 έως 25 Ιανουαρίου 2019.

xen-athinon.gr

Εργαζόμενη μητέρα: Τι σημαίνει αλήθεια «ισότητα των φύλων»;

Αποτέλεσμα εικόνας για Εργαζόμενη μητέρα: Τι σημαίνει αλήθεια «ισότητα των φύλων»;
Το πρωί βιάζεται στον δρόμο να πάει γρήγορα στη δουλειά της. Έτσι βιαστικά επιστρέφει σπίτι. Καθισμένη στο γραφείο βοηθάει το παιδί στα μαθήματα. Μιλάει στο τηλέφωνο με τον παιδίατρο για να κλείσει ραντεβού. Βάζει ένα πλυντήριο και μαζεύει το σπίτι. Σκέφτεται πότε θα πάει το παιδί να αγοράσει ένα ρούχο που χρειάζεται. Κοιτάει το ρολόι για να μην αργήσει να το πάρει από το φροντιστήριο τώρα που σκοτεινιάζει και νωρίτερα. Πάνω από την κουζίνα, ετοιμάζει το αυριανό φαγητό. Στην τηλεόραση βλέπει ένα σποτ που της τονίζει ότι δεν πρέπει να αμελήσει το εμβόλιο της κόρης της -είναι δική της ευθύνη, πατέρας δεν εμφανίζεται στο σποτ. Και το βράδυ, μισό κοιμισμένη, ακούει σε μια εκπομπή κάποιους να μιλούν για την «ισότητα των φύλων».
Πράγματι, στη δημόσια συζήτηση έχει επανέλθει το «γυναικείο ζήτημα». Αλλά τι σημαίνει «γυναικείο ζήτημα»; Τι σημαίνει «ίσες ευκαιρίες»; Και αυτοί που το λένε -άντρες και γυναίκες- εννοούν όλοι το ίδιο πράγμα;
Είναι αλήθεια ότι η ζωή για τις εργαζόμενες μητέρες μπορεί να είναι καλύτερη σε κάποιες χώρες, χειρότερη σε άλλες, ανάλογα με το επίπεδο κοινωνικού κράτους και τον συντηρητισμό της κοινωνίας -συνήθως αυτά τα δύο πηγαίνουν χέρι-χέρι. Όμως, ο κοινός παρονομαστής είναι ότι η πίεση στην εργαζόμενη μητέρα αυξάνεται παντού.
Την περασμένη άνοιξη, η αρθρογράφος του βρετανικού Guardian Χάντλεϊ Φρίμαν, έγραφε: «Ο σύντροφός μου και εγώ είμαστε και οι δύο δημοσιογράφοι…  Αλλά όλοι βλέπουν εμένα ως τον φροντιστή: Σε μένα τηλεφωνεί ο γιατρός αν υπάρχει κάποιο πρόβλημα. Σε μένα τηλεφωνούν οι άλλοι γονείς για να κανονίσουν παιχνίδια των παιδιών -και λέγοντας ‘άλλοι γονείς’ αναπόφευκτα εννοώ ‘οι άλλες εργαζόμενες μητέρες’. Αν τα παιδιά δεν πάνε σχολείο μια μέρα, σε μένα τηλεφωνεί ο διευθυντής, παρότι δουλεύω σε γραφείο, ενώ ο σύντροφός μου δουλεύει από το σπίτι.» Φίλες της δημοσιογράφου, επίσης εργαζόμενες μητέρες, που μίλησαν για την καθημερινότητά τους, της είπαν ότι νιώθουν «τυχερές» αλλά και «οργισμένες», νιώθουν «καλά», αλλά και «συχνά κλαίνε». «Οι φίλες μου μου μίλησαν για συζύγους που γίνονται ευερέθιστοι όταν χρειάζεται να φροντίσουν τα παιδιά -δηλαδή να είναι γονείς- και για εργοδότες που γκρινιάζουν για τις μητέρες εργαζόμενές τους που φεύγουν νωρίς από τη δουλειά για να πάρουν τα παιδιά από το σχολείο.»
Η εικόνα, λοιπόν, είναι παρόμοια παντού.
Δουλειά στο σπίτι, άγχος στη δουλειά
Οι εργαζόμενες μητέρες έγιναν ο κανόνας, αλλά οι σεξιστικές παραδόσεις παραμένουν -τόσο στους χώρους εργασίας, όσο και στις σχέσεις. Ο χρόνος που δαπανάται σε «απλήρωτη εργασία» -δουλειές του σπιτιού, φροντίδα παιδιών και ηλικιωμένων, ψώνια, αποκαλύπτει τεράστιο χάσμα ανάμεσα στα φύλα. Στο Μεξικό, οι γυναίκες ξοδεύουν για αυτές τις δουλειές 6 ώρες και 32 λεπτά την ημέρα, ενώ ένας άντρας 2 ώρες και 17 λεπτά.

Ελπίδες και όνειρα στην πίσω αυλή της κοινωνίας

Ελπίδες και όνειρα στην πίσω αυλή της κοινωνίας  | tanea.gr

Ο πρώην διευθυντής του Σχολείου Β’ Ευκαιρίας στις γυναικείες φυλακές του Ελαιώνα Θηβών και σήμερα συντονιστής του Δικτύου Αποφυλακισμένων και Φυλακισμένων Γυναικών Κλήμης Πυρουνάκης


Μανιάτης Δημήτρης Ν

Υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας που εργάζονται αθόρυβα στις πίσω αυλές της κοινωνίας. Μια τέτοια περίπτωση είναι αυτή του θεολόγου Κλήμη Πυρουνάκη που σήμερα συντονίζει το Δίκτυο Αποφυλακισμένων και Φυλακισμένων Γυναικών, ενώ για χρόνια υπήρξε διευθυντής του Σχολείου Β' Ευκαιρίας στις γυναικείες φυλακές του Ελαιώνα Θηβών. 
Με τεράστια εμπειρία από αυτό που λέμε επανένταξη και σωφρονισμός, ο Κλήμης Πυρουνάκης, γιος του θρυλικού ριζοσπάστη ιερωμένου Γιώργη Πυρουνάκη, έχει άλλα επτά αδέλφια, ενώ μοιάζει ταγμένος στη μετάβαση των εγκλείστων στην κανονική ροή, μια διαδικασία πολυεπίπεδη και καθόλου απλή. Ο ίδιος, από τα γραφεία του ξενώνα στην οδό Χέυδεν, μας μιλάει για τις φυλακές, τις γυναίκες, την κατάσταση του εγκλεισμού, τις ευκαιρίες, αλλά διηγείται και απίθανες ιστορίες από την «πίσω αυλή της κοινωνίας», δηλαδή τις φυλακές - τον τόπο που θέλουμε να ξεχνούμε, αλλά και στον οποίο κρίνεται ένα μέρος του σύγχρονου πολιτισμού μας. 
Έχει ενδιαφέρον πως μόνο 3% των φυλακισμένων επιστρέφουν στις φυλακές με νέα παράβαση - όταν έχουν περατώσει τον κύκλο εκπαίδευσης σε Σχολεία Β' Ευκαιρίας. Την ώρα που μιλάμε, η Δάφνη από τη Βενεζουέλα χαιρετά τον Κλήμη και γελαστή φεύγει από τον ξενώνα οργανώνοντας τη νέα ζωή της - στήνει ένα μαγαζί και θέλει να ξεχνά τα τρία χρόνια εγκλεισμού της.
Τι είναι το Δίκτυο Γυναικών, κύριε Πυρουνάκη;


Ενας τίτλος προστασίας. Η μη κερδοσκοπική εταιρεία που λέγεται Δίκτυο Στήριξης Φυλακισμένων και Αποφυλακισμένων Γυναικών απευθύνεται σε γυναίκες που έχουν βιώσει εγκλεισμό και κάποιες που επιθυμούν να επανενταχθούν στην κοινωνία. Εχουμε τη δυνατότητα να τις φιλοξενήσουμε από τρεις έως έξι μήνες και για άλλους τρεις μήνες ακόμη να τους εξασφαλίσουμε ενοίκιο για να στήσουν μια νέα ζωή έξω από τον ξενώνα. Αυτό είναι το πρόγραμμα «Φιλοξένια» και εγώ είμαι συντονιστής του Δικτύου.
Η εταιρεία αφορά σχηματικά τη μετάβαση από τη φυλακή στην έξω ζωή. Πού μένετε, είπατε πως μένετε μακριά...
Στο Καπαρέλλι, κοντά στη Θήβα. Για τέσσερα χρόνια ήμουν διευθυντής στο Σχολείο Β' Ευκαιρίας στις γυναικείες φυλακές Ελαιώνα Θηβών. Γι' αυτό υπάρχει αυτή η σχέση.
Πότε ξεκινάτε όλο αυτό;
Το 2009 προκηρύχθηκε η θέση διευθυντή σχολείου - που είναι μέσα στις φυλακές. Οπότε εκεί ξεκινάει η εμπειρία και επαφή μου με τις παραβατικές γυναίκες. Επειτα από τέσσερα χρόνια, με άλλους φίλους και συναδέλφους στήσαμε το Δίκτυό μας.

Σαγκάρ Γκράμ:Το χωριό όπου η σεξουαλική εκμετάλλευση παιδιών είναι μια βάρβαρη κανονικότητα


Πολλές οικογένειες στην Ινδία ακόμη θρηνούν όταν ένα κορίτσι γεννιέται. Αλλά όταν γεννήθηκε η Λίνα, όλοι το γιόρτασαν. 
Αυτό συμβαίνει στο Σαγκάρ Γκράμ, το χωριό της στην κεντρική Ινδία. Εκεί δεν συμβαίνει ό,τι συμβαίνει στην υπόλοιπη χώρα. Τα κορίτσια είναι περισσότερα από τα αγόρια. Όταν μια γυναίκα παντρεύεται, η οικογένεια του γαμπρού είναι εκείνη που θα δώσει την προίκα. Οι γυναίκες είναι αυτές που θα φέρουν τα λεφτά στο σπίτι. 
Όχι, το χωριό αυτό δεν είναι προοδευτικό όπου η θέση της γυναίκας στην κοινωνία εκτιμάται. Όλα τα παραπάνω συμβαίνουν λόγω της σεξουαλικής εκμετάλλευσης, η οποία για τα κορίτσια του χωριού αυτού είναι μια βάρβαρη κανονικότητα. Όταν θεωρούνται αρκετά μεγάλα, δηλαδή σε ηλικία περίπου 11 ετών, είναι αναμενόμενο να αρχίσουν το σεξ επί πληρωμή. 
Επισήμως, η Ινδία  έχει καταργήσει τις διακρίσεις λόγω κάστας εδώ και 70 χρόνια. Αλλά δεν είναι εύκολο να διαγραφεί μια «παράδοση» χιλιάδων χρόνων. Για πολλούς Ινδούς, η κάστα στην οποία ανήκουν είναι καθοριστική για την υπόλοιπη ζωή τους. Από τον γάμο που θα κάνουν μέχρι το φαγητό που τρώνε. Πολλούς τους παγιδεύει σε τέτοιες δουλειές όπως τα κορίτσια του Σαγκάρ Γκράμ. «Είναι δουλεία κάστας και φύλου», λέει ο Ashif Shaikh της Jan Sahas, μιας ομάδας που υπερασπίζεται τα μέλη των κατώτερων καστών της Ινδίας, κοινότητες που λέγονταν και «άθικτες».
«Εκτιμούμε ότι υπάρχουν 100.000 γυναίκες και κορίτσια σε αυτή την κατάσταση. Αλλά πιθανότατα υπάρχουν άλλες τόσες που δεν έχουμε εντοπίσει ακόμη. Είναι ένα αόρατο πρόβλημα». 
Τα κορίτσια στο Σαγκάρ Γκράμ μεγαλώνουν ακούγοντας μια ιστορία.

Περιορισμένος ο αριθμός γυναικών και νέων στο αγροτικό εργατικό δυναμικό της Ευρώπης


Ο αγροτικός τομέας παραμένει ένας από τους κύριους τομείς απασχόλησης στην ΕΕ με 9,7 εκατ. ανθρώπων να απασχολούνται σε αυτόν, αριθμός που αντιστοιχεί στο 4,2% του συνολικού εργατικού δυναμικού στην ΕΕ, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία που εξέδωσε η Eurostat τον Δεκέμβριο του 2018 και αφορούν το έτος 2016. Η Ρουμανία είναι η χώρα στην ΕΕ με το μεγαλύτερο ποσοστό αγροτικού δυναμικού στο σύνολο του δυναμικού της χώρας με 23%, ακολουθούν η Βουλγαρία (17,5%), η Ελλάδα (10,7%) και η Πολωνία (10,1%).

Ωστόσο, πολλοί είναι εκείνοι, κυρίως στις οικογενειακές εκμεταλλεύσεις, που βοηθούν στις αγροτικές εργασίες χωρίς να έχουν ως κύρια ασχολία τον αγροτικό τομέα. Αυτό εξηγεί, σύμφωνα με τη Eurostat, γιατί το τακτικό εργατικό δυναμικό της ΕΕ είναι πολύ υψηλότερο, φτάνοντας τα 20,5 εκατομμύρια άτομα. Το μεγάλο ποσοστό του αγροτικού εργατικού δυναμικού στην ΕΕ αποτελείται κυρίως από άντρες μεγαλύτερης ηλικίας.
Επτά στους δέκα (71,5%) αρχηγούς αγροτικών εκμεταλλεύσεων, στις 10,5 εκατ. εκμεταλλεύσεις της ΕΕ, είναι άνδρες, με την πλειοψηφία (57,9%) να είναι 55 ετών ή περισσότερο. Μόνο ένας στους δέκα (10,6%) αρχηγούς είναι νέος αγρότης ηλικίας κάτω των 40 ετών, όπως φαίνεται και στο διάγραμμα, ενώ το ποσοστό αυτό είναι ακόμη χαμηλότερο για τις γυναίκες (8,6%).
Η Κύπρος είναι η χώρα με τους λιγότερους νέους αγρότες, οι οποίοι αντιστοιχούν στο 3,3% όλων των αρχηγών των εκμεταλλεύσεων. Ακολουθούν η Πορτογαλία με 4,2% και η Μεγάλη Βρετανία με 5,3%. Αντίθετα, η Αυστρία, η Πολωνία και η Σλοβακία είναι οι χώρες με τα μεγαλύτερα ποσοστά (22,2%, 20,3%, 19% αντίστοιχα) νέων αγροτών ως αρχηγών των εκμεταλλεύσεων. Η Πορτογαλία, ωστόσο, λαμβάνει την πρωτιά στον αριθμό αγροτών μεγαλύτερης ηλικίας, καθώς αντιπροσωπεύουν περισσότερο από το ήμισυ (51,9%) του συνόλου των αγροτών. Στην Κύπρο, το ποσοστό αυτό φτάνει στο 44,6%, στη Ρουμανία στο 44,3% και στην Ιταλία στο 40,9%. Σύμφωνα με την Eurostat, οι διαφορές αυτές στην ηλικία υπογραμμίζουν την ανάγκη πολιτικής για το σύστημα διαδοχής στις εκμεταλλεύσεις.

Γυναίκες στον αγροτικό τομέα

Το χάσμα, ωστόσο, δεν υφίσταται μόνο στην ηλικία, αλλά και στο φύλο. Η ανισορροπία μεταξύ των φύλων είναι ιδιαίτερα έντονη στην Ολλανδία, όπου μόνο μία στους είκοσι αγρότες (5,2%) είναι γυναίκα. Ο αριθμός των γυναικών στο αγροτικό επάγγελμα είναι επίσης χαμηλός στη Μάλτα (6% όλων των αγροτών), στη Δανία (7,7%) και στη Γερμανία (9,6%). Αντίθετα, τα μεγαλύτερα ποσοστά γυναικών στο αγροτικό επάγγελμα παρουσιάζουν η Λετονία και η Λιθουανία, με ποσοστό 44,9%.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ξεκινά δημόσια διαβούλευση σχετικά με τους κανόνες της ΕΕ που διασφαλίζουν ίση αμοιβή μεταξύ ανδρών και γυναικών.

Η ΕΕ ξεκινά διαβούλευση για την ίση αμοιβή μεταξύ ανδρών και γυναικών

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ξεκινά δημόσια διαβούλευση για να συγκεντρώσει πληροφορίες σχετικά με τον αντίκτυπο των κανόνων της ΕΕ για την ισότητα των αμοιβών. Η αρχή της «ίσης αμοιβής για ίση εργασία» κατοχυρώνεται στις Συνθήκες της ΕΕ και η νομοθεσία της ΕΕ απαγορεύει τις άμεσες και έμμεσες διακρίσεις λόγω φύλου. 

Η δημόσια διαβούλευση θα συγκεντρώσει στοιχεία από τους πολίτες, τις δημόσιες αρχές, τους κοινωνικούς εταίρους, την κοινωνία των πολιτών και τους ερευνητές προκειμένου να εξεύρει τρόπους για την καλύτερη εφαρμογή και επιβολή της αρχής της ίσης αμοιβής που κατοχυρώνεται στην οδηγία για την ισότητα των φύλων και στη σύσταση για τη διαφάνεια των αμοιβών του 2014.

Η κ. Βιέρα Γιούροβα, Eπίτροπος Δικαιοσύνης, Καταναλωτών και Ισότητας των Φύλων, δήλωσε: «Οι γυναίκες εξακολουθούν να κερδίζουν περίπου 16,2 % λιγότερα από τους άνδρες στην ΕΕ. Αυτό είναι απλώς άδικο. Τούτη η ανισότητα δεν έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια. Πρέπει να συνεργαστούμε για να επέλθει αλλαγή και να εξασφαλίσουμε ότι η εν λόγω ανισότητα αποτελεί παρελθόν.»
Η δημόσια διαβούλευση είναι μία από τις πολλές ενέργειες του Σχεδίου δράσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την αντιμετώπιση του μισθολογικού χάσματος μεταξύ των δύο φύλων, που δρομολογήθηκε τον Νοέμβριο του 2017. Το σχέδιο δράσης αποτελεί συνέχεια της σύστασης για τη διαφάνεια των αμοιβών του 2014, η οποία αύξησε την ευαισθητοποίηση σχετικά με το μισθολογικό χάσμα ανάμεσα στα δυο φύλα και ενθάρρυνε τις εταιρείες να αναθεωρήσουν τη διάρθρωση των αμοιβών. 
Ωστόσο, η έκθεση του 2017 για την εφαρμογή της εν λόγω σύστασης έδειξε ότι, στο ένα τρίτο των κρατών μελών, δεν υπάρχουν ακόμη μέτρα διαφάνειας. Κατέληξε επίσης στο συμπέρασμα ότι το συνεχιζόμενο μισθολογικό χάσμα ανάμεσα στα φύλα και η περιορισμένη ανταπόκριση στη σύσταση απαιτούν την πιθανή λήψη περαιτέρω μέτρων σε επίπεδο ΕΕ. Η δημόσια διαβούλευση θα ληφθεί υπόψη στη συγκεκριμένη αξιολόγηση.
Η διαβούλευση σχετικά με τη νομοθεσία της ΕΕ για την ισότητα των αμοιβών είναι διαθέσιμη στο διαδίκτυο και είναι ανοικτή έως τις 5 Απριλίου. Περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την ίση αμοιβή και το μισθολογικό χάσμα ανάμεσα στα φύλα διατίθενται στο διαδίκτυο.
eforigi.com.gr

Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου 2019

ΗΠΑ: Βίζα σε χιλιάδες ανήλικες «νύφες»

ΗΠΑ: Βίζα σε χιλιάδες ανήλικες «νύφες»

Χιλιάδες αιτήματα ανδρών που ζητούσαν να χορηγηθούν βίζες για να φέρουν στις ΗΠΑ ανήλικες «νύφες» ηλικίας ακόμη και 15 ετών, εγκρίθηκαν την περασμένη δεκαετία, σύμφωνα με μια έκθεση που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα.
Σε μία περίπτωση, σύμφωνα με το Associated Press, ένας 49χρονος αιτήθηκε να δοθεί βίζα για να παντρευτεί μια 15χρονη.
Οι εγκρίσεις αυτές είναι νόμιμες στις ΗΠΑ: ο νόμος δεν προβλέπει ελάχιστο όριο ηλικίας για να παντρευτεί κανείς. Εξετάζοντας τα αιτήματα για να επιτρέψουν την είσοδο σε «αρραβωνιαστικιές» ή «συζύγους», οι υπηρεσίες εξετάζουν μόνο αν ο γάμος είναι νόμιμος στη χώρα προέλευσης των γυναικών και αν θα ήταν νόμιμος στην Πολιτεία όπου κατοικεί μόνιμα ο αιτών.
Τα στοιχεία αυτά όμως εγείρουν ερωτηματικά για το αν το μεταναστευτικό σύστημα μπορεί να διευκολύνει τους εξαναγκαστικούς γάμους και αν η αμερικανική νομοθεσία παραβλέπει το πρόβλημα, παρά τις προσπάθειες που καταβάλλονται για να περιοριστούν οι γάμοι παιδιών. Οι γάμοι μεταξύ ενηλίκων και ανηλίκων δεν είναι ασυνήθιστο φαινόμενο στις ΗΠΑ και οι περισσότερες Πολιτείες τους επιτρέπουν, υπό κάποιες προϋποθέσεις.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που συγκέντρωσε στην έκθεσή της η Επιτροπή Εσωτερικής Ασφάλειας της Γερουσίας, κατατέθηκαν περισσότερες από 5.000 αιτήσεις από ενήλικους για λογαριασμό ανηλίκων και σχεδόν 3.000 ανήλικοι επιδίωξαν να φέρουν στις ΗΠΑ μεγαλύτερους σε ηλικία «συζύγους».
Ορισμένα θύματα εξαναγκαστικών γάμων υποστηρίζουν ότι το δέλεαρ ενός αμερικανικού διαβατηρίου, σε συνδυασμό με τη χαλαρή νομοθεσία για τους γάμους, πυροδοτούν αυτές τις αιτήσεις.

«Οι άνθρωποι πεθαίνουν για να έρθουν στην Αμερική. Εγώ ήμουν απλώς το διαβατήριό του. Όλοι τον ήθελαν εδώ και αυτός ήταν ο τρόπος για να το πετύχουν», είπε. Η Αμίν, που σήμερα είναι 29 ετών, εξήγησε ότι αρραβωνιάστηκε με τον πρώτο εξάδελφό της, τον Τάρεκ, όταν εκείνη ήταν 8 ετών και εκείνος 21. Το αίτημα για χορήγηση βίζα στον «σύζυγο» απορρίφθηκε όταν το κορίτσι το έσκασε και αναγκάστηκε να ζήσει μέχρι την ενηλικίωσή της σε ανάδοχες οικογένειες.
«Ήμουν παιδί. Αυτό που θέλω να ξέρω είναι: γιατί κανείς δεν υποψιάστηκε το παραμικρό; αυτοί που εξέτασαν εκείνη την αίτηση, δεν την είδαν; δεν σκέφτονται;» διερωτήθηκε η Αμίν.
Από το 2007 μέχρι το 2017 υποβλήθηκαν περίπου 3,5 εκατομμύρια αιτήσεις για χορήγηση «πράσινης κάρτας» ή μεταναστευτικής βίζας στις ΗΠΑ. Στην περίοδο αυτή εγκρίθηκαν 5.556 αιτήσεις που αφορούσαν την είσοδο στις ΗΠΑ ανήλικων συζύγων ή αρραβωνιαστικών. Επίσης, εγκρίθηκαν οι αιτήσεις 2.926 ανηλίκων που ζητούσαν να επιτραπεί η είσοδος στη χώρα των μεγαλύτερων σε ηλικία συζύγων τους. Υποβλήθηκαν επίσης 204 αιτήσεις από ανηλίκους που αφορούσαν άλλους ανηλίκους.
Τέτοιες αιτήσεις μπορούν να υποβάλουν οι Αμερικανοί πολίτες ή οι μόνιμοι κάτοικοι.
Τα στοιχεία αυτά «υποδηλώνουν ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα, ένα παραθυράκι που πρέπει να το κλείσουμε», σχολίασε ο Ρεπουμπλικανός γερουσιαστής και πρόεδρος της Επιτροπής Εσωτερικής Ασφάλειας, Ρον Τζόνσον.
Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, οι «νύφες» ήταν νεότερες από τους «συζύγους», συχνά κατά πολλές δεκαετίες. Σε 149 περιπτώσεις, ο ενήλικος σύζυγος ήταν πάνω από 40 ετών. Το 2011, η υπηρεσία μετανάστευσης ενέκρινε το αίτημα μιας 14χρονης για τον 48χρονο σύζυγό της στη Τζαμάικα ενώ το 2013 ένας 71χρονος αιτήθηκε να φέρει στις ΗΠΑ τη 17χρονη σύζυγό του από τη Γουατεμάλα.
Δεν υπάρχουν πανεθνικά στατιστικά στοιχεία για τους γάμους παιδιών στις ΗΠΑ, όμως αυτά που έχουν γίνει γνωστά, από λίγες Πολιτείες, υποδηλώνουν ότι δεν είναι καθόλου σπάνιο φαινόμενο. Οι πολιτειακοί νόμοι συνήθως θέτουν ως όριο ηλικίας τα 18, όμως υπάρχουν σχεδόν πάντα και οι εξαιρέσεις, για παράδειγμα επιτρέπονται οι γάμοι 16χρονων και 17χρονων με γονική συναίνεση ενώ σε ορισμένες Πολιτείες, όπως στη Νέα Υόρκη, τη Βιρτζίνια και το Μέριλαντ, τα δικαστήρια μπορούν να δώσουν την άδεια για να παντρευτούν παιδιά μικρότερα των 16 ετών.
Η Φρέιντι Ράις, η οποία αγωνίζεται κατά των εξαναγκαστικών γάμων, ερεύνησε τα στοιχεία από το Νιου Τζέρσι, την Πολιτεία καταγωγής της. Διαπίστωσε ότι από το 1995 μέχρι το 2012 παντρεύτηκαν στην Πολιτεία αυτή σχεδόν 4.000 ανήλικοι, στην πλειονότητά τους κορίτσια και ότι 178 από τις «νύφες» ήταν κάτω των 15 ετών.
Η Ράις, η οποία υποστηρίζει ότι η οικογένειά της την υποχρέωσε να παντρευτεί όταν ήταν 19 ετών, είπε ότι πολύ συχνά τα κορίτσια αναγκάζονται να παντρευτούν παρά τη θέλησή τους. «Τα υποχρεώνουν σε μια ζωή δουλείας και βιασμών. Και η κυβέρνηση δεν είναι μόνο συνένοχος: το επισφραγίζει και το ενθαρρύνει», τόνισε.
Τα στοιχεία αυτά ζητήθηκαν το 2017 από τον Τζόνσον και την τότε γερουσιάστρια του Μισούρι Κλερ ΜακΚάσκιλ, την επικεφαλής των Δημοκρατικών στην Επιτροπή. Ο Τζόνσον σχολίασε ότι χρειάστηκε ένας χρόνος για να συγκεντρωθούν οι πληροφορίες, γεγονός που δείχνει ότι χρειάζεται να υπάρξει ένα καλύτερο σύστημα ελέγχου των αιτήσεων.
«Το μεταναστευτικό σύστημά μας μπορεί ακούσια να καλύπτει την κακοποίηση γυναικών και παιδιών» τόνισαν οι γερουσιαστές σε μια επιστολή τους.
Η χώρα από την οποία προήλθαν οι περισσότερες αιτήσεις ήταν το Μεξικό και ακολουθούσαν το Πακιστάν, η Ιορδανία, η Δομινικανή Δημοκρατία και η Υεμένη.


πηγή ://tvxs.gr/